„...Praktično ostvarivanje jezičkih (i drugih) prava Mađara u Srbiji ni u slučaju jasnih i nedvosmislenih propisa nije bez problema. Decenijama možemo da budemo svedoci da brojna naša prava neretko postoje samo u Ustavu i zakonu, a da njihovo praktično ostvarivanjezahteva stalno zauzimanje, parničenje i ostvarivanje interesa pravnim putem. Nije to drugačije ni u pogledu dvojezičnih natpisa, saobraćajnih oznaka i tabli sa nazivima naselja. Prema Ustavu i zakonima, na područjima na kojima žive Mađari njih obavezno treba postaviti i navesti i na mađarskom jeziku. Praksa međutim svedoči drugačije i daje prilično šarenu sliku: natpisi na srpskom nigde ne nedostaju, nasuprot tome natpisi na mađarskom često nedostaju, naročito u onim naseljima u kojima stanovnici mađarske nacionalnosti ne predstavljaju većinu.
Nacionalni savet Mađara se prihvatio da redovno postupa u slučaju kršenja jezičkih prava, pokreće pravne postupke, ulaže žalbe, prijavljuje, najavljuje i parniči se sa vlastima koje krše slovo zakona i prava Mađara. I poslednji slučaj svedoči o ovome. Naime, dogodilo se da je tokom zime konačno rekonstruisan i proširen put između Subotice i Bačke Topole. Kako već priliči, nadležno državno preduzeće za održavanje puteva postavilo je moderne oznake puteva. Samo što su sa dopadljivih i blistavih oznaka puteva listom izostali obavezni mađarski nazivi i natpisi. Naziv Žednika i Malog Beograda ispisan je na tablama samo na srpskom jeziku, dok su stare, vremenom oštećene table bile dvojezične. Čim sam saznao za ovo, odmah sam pokrenuo mašineriju Nacionalnog saveta Mađara: čitav niz podnesaka, žalbi, upozorenja i prijava smo uputili nadležnima, koji su započeli mučna objašnjavanja, ali su na kraju priznali pravnu zasnovanost naših zahteva i ovih dana su table zamenili – piše, pored ostalog, predsednik Nacionalnog saveta Mađara Tamaš Korhec u redovnom nedeljnom autoskom dnevniku kojeg objavljuje „Mađar so“.
