...Paralelni svetovi egzistiraju. Dete mađarske nacionalnosti na odmoru razgovara, trčkara i igra se sa detetom mađarske nacionalnosti, a dete srpske sa onom koja pripadaju njegovoj nacionalnosti. Svi žive svoju svakodnevicu u sopstvenim malim mikrosvetovima. Zna se da Srbi vikendom idu u ovaj disko, Mađari na žurke u privatnim kućama i da i u gradu postoje takvi kafići koje mladi Mađari ne posećuju. Ovome je mnogo toga doprinelo. Iza nas je dvadeset godina punih nacionalne netrpeljivosti, odbojnosti, sumnjičavosti i straha. I kako su se nadležni godinama trdili da prikriju da između mladih ima konflikata na nacionalnoj osnovi, trudili se da bagatelišu fizičke napade na Mađare, isto tako Ministarstvo prosvete Srbije nije ni uzelo u obzir inicijativu koju je subotička lokalna samouprava prvi put formulisala još pre tri godine, prema kojoj mađarski jezik treba da bude izborni predmet u srpskim odeljenjima.
Danas deo srpskih đaka u Subotici fakultativno uči mađarski jezik, u nižim razredima više njih, posle se interesovanje osipa. Izuzev, ukoliko roditelj i sam učenik ne procene da budućem izabranom pozivu, budućim poslovnim vezama sa Mađarskom i znanje mađarskog jezika može dobro da dođe. Ali, budući da iz fakultativnih predmeta učenici ne dobijaju ocene, to je vidno i po odnosu prema predmetu i nastavniku. Zbog toga bi bilo potrebno da se on uvede kao izborni predmet, da dakle učenik dobija ocenu i, ukoliko u petom razredu bude odlučio da želi da pohađa časove mađarskog, da onda ne prekine posle jednog polugodišta, nego da nastavi da uči jezik do kraja osmog razreda. Budući da je ministarstvo inicijativu ostavilo bez odgovora, sada je ona ponovljena, a upravo se u vidu efektnog argumenta pojavila konstatacija da mađarski đaci ne znaju srpski, srpski đaci mađarski, te da zbog toga često međusobno komuniciraju na engleskom.
Kada već pominjemo slabo poznavanje srpskog jezika među mađarskim učenicima: Nacionalni savet Mađara je poslednji put pre godinu i po dana zatražio da se reformiše nastava srpskog jezika u osnovnim i srednjim školama. Da treba primeniti metode u nastavi stranih jezika, jer su se one pokazale kao najefikasnije. Umesto zastarelih tekstova 19. veka, potrebni su takvi sadržaji koji đacima pružaju znanje jezika koje može da se koristi u svakodnevnom životu. Ministarstvo ovu inicijativu Nacionalnog saveta Mađara od tada nije udostojilo odgovora. Kao ni čitav niz ranijih , počev od sredine devedesetih godina, kada je Udruženje mađarskih pedagoga Severne Bačke po prvi put to zataražilo od tadašnjeg ministra prosvete. I od tada je situacija takva da posle 12-godišnjeg učenja srpskog jezika naša deca treba i da znaju srpski jezik. I ovo utiče na činjenicu da se najviše njih ni ne usuđuje da upišu neki fakultet sa srpskim nastavnim jezikom...
...Za učenje jezika je potreba otvorenost i naročito motivacija. Kod nas toga nedostaje. Ukoliko ima primera da učenici srpske i mađarske nacionalnosti međusobno razgovaraju na engleskom jeziku, onda je to sramota čitavog društva. Početkom devedesetih je nešto krenulo u lošem pravcu i to do danas – nasuprot zvučnih parola – nije uspelo da se zaustavi. Nedostatku poverenja, odbijanju različitosti, činjenici da između paralelnih svetova mladih baš nema prevodnica, na kraj bi moglo da se stane jedino ozbiljnim radom. Ne u svetlosti reflektora, ne u vidu akcije, nego promišljeno, gradeći istrajno. Zvuči kao fraza, ali je istina: za zajednički život potrebno je i poštovanje jezika, kulture, istorije i tradicija drugog. Treba poznavati jezik drugog, ali čas mađarskog i srpskog jezika nedovoljan je za zajednički život.
